Asıl adı Hüseyin Cahit’tir. Tarancı Diyarbakır’ın soylu ailelerinden olan Pirinçcizadelerdendir. 2 Ekim 1910 yılında dünyaya gelen Tarancı’nın babası Bekir Sıtkı, annesi Arife hanımdır. İlk tahsilini Diyarbakır’da tamamlamıştır. Daha sonra ortaöğrenimi için İstanbul’a gönderilerek, Kadıköy Fransız Saint Joseph Lisesi’ne yazıldı. Burada 4 yıl okuduktan sonra Galatasaray Lisesinde tamamladı (1931) Sonra İstanbul’da Mülkiye Mektebinde (1931-1935) ve Yüksek Ticaret Okulunda okudu. Yüksek öğrenimini tamamlamak için Paris’te Sciences Politiques’te sürdürdü.(1938-1940) 1951′de Cavidan Tınaz’la evlendi. 1954′te ağır bir hastalığa yakalandı felç oldu. Türkiye’de tedavisi sonuç vermeyince Viyana’ya götürüldü. 13 Ekim 1956 da orada bir hastanede öldü. Ankara’da toprağa verildi. ‘Sanat için Sanat’ ilkesine bağlı kaldı. Ona göre şiir, kelimelerle güzel şekiller kurma sanatıdır. Vezin ve kafiyeden kopmamış; ama ölçülü veya serbest, her türlü şiirin güzel olabileceği inancını taşımıştır. Açık ve sade bir üslubu vardır. Çoğu gerçeğe bağlı olan mecazları, derin, karışık ve şaşırtıcı değildir. Uzak çağrışımlara ve hayal oyunlarına pek itibar etmemiştir. Zaman zaman bazı imaj ve sembollere başvurmuştur. Şiirlerinde en çok yaşama sevinci ve ölüm temalarına yer vermiş, nedense hep ölümün üstüne gitmiştir. Ayrıca yitik aşklar, mutlu sevdalar, yalnızlık, yaşadığı bohem hayatınburuklukları, çocukluk özlemi de şiirlerine konu olmuştur. Şairin önemli kitapları arasında ”Otuzbeş Yaş”, ”Ömrümde Sükut”, ”Düşten Güzel” ve ”Ziya’ya Mektuplar” sayılabilir. 1946 Cumhuriyet Halk Partisi Yarışmasında ödül aldı.

Kuşlar haber verdi bana kuşlar

Gelecekte bir şeyler olacak

Gün dilediğimiz gibi doğar

İnsan yüzümüz güler olacak

Neden sonra nehir yatağında

Kurt ininde kuzu otlağında

Dünya dirlik düzenlik çağında

Düşle gerçek beraber olacak